Czy istnieje najpiękniejsze miejsce na Ziemi?

Strona główna / Blog / Ludzie / Inspirujący podróżnicy / Czy istnieje najpiękniejsze miejsce na Ziemi?

Siedziałam przy stole z grupą znajomych mojej kuzynki. Podróżnicy, ciekawi świata, ludzie zaangażowani lokalnie, pełni opowieści o wyprawach już zrealizowanych i tych, które wypełniają ich kalendarz marzeń. I nagle pada pytanie: Jakie jest najpiękniejsze miejsce, w którym byłaś? Gdzie warto pojechać?

Wyszukuję w pamięci pocztówkowe krajobrazy. Ocieram się myślami o kaniony, rozległe jeziora, dotykam szczytów Himalajów i bezkresu pustyń. Przeskakuję pamięcią z jednego miejsca do drugiego, by poczuć na nowo to ukłucie w sercu, przypomnieć sobie ten moment zachwytu i otwarcia się na świat.

Najpiękniejsze miejsce? Chwila ciszy wciąż trwa. Czuję, że powinnam już coś odpowiedzieć. Mój uśmiech na twarzy słabnie, a ja, by zyskać na czasie, zadaję pomocnicze pytania. Przecież znam tyle miejsc, dlaczego mam taki problem z odpowiedzią?  – myślę.

Bo nie wiem. Nie wiem, do jakiego miejsca warto pojechać, jakie wybrać, planując kolejną podróż. Przymykam oczy na sekundę i zadaję sobie pytanie: Kiedy czułam się szczęśliwa w podróży?

I nagle to się wydarza. Zalewa mnie fala wspomnień. Przypominam sobie muzykę i śmiech przy ogniu. Nawoływanie baranów na hali i galop w towarzystwie pasterza. Obiad na podłodze u poznanej rodziny i serdeczną komunikację pozawerbalną. Litry herbaty na pustyni w akompaniamencie ciepłych, radosnych głosów. Nie rozumiałam wówczas nic, a jednocześnie czułam się bezpieczna i szczęśliwa.

To napotkani ludzie sprawiali, że miejsce stawało się piękne. To ludzie zmieniali moje doświadczenia w coś wyjątkowego.

Poznaj Marakame – lidera społeczności Wiraritari, spotkanego w podróży, który stał się moim nauczycielem: Zaufać życiu. Czego nauczył mnie duchowy przewodnik z Meksyku? i Don Otilię z Peru, która leczy roślinami: Dona Otilia o roli kobiety: „Jest odpowiedzialna za dom”. W jakim sensie? Odpowiedź Cię zaskoczy!

Zwykle w podróży nie ma czasu, by zatrzymać się na dwa tygodnie w jednym miejscu, przeprowadzić głębokie rozmowy o życiu, czy zrozumieć się na wskroś, pomimo różnic kulturowych. Bo to też nie o to chodzi w spotkaniu, by zrozumieć. To bardziej chwile, wspólne momenty. Spacer w milczeniu z mnichem o poranku, by wspólnie nakarmić ptaki, spotkanie z dziewczynką na moście pełne zabaw i radości, taniec z dziećmi przy ognisku. To te chwile, gdy nasze światy się łączą, przenikają w zwykłym spotkaniu człowieka z człowiekiem. Jest tylko teraz, muzyka, szum, pot, śmiech, łzy, dotyk, cisza.

Wówczas czuję się częścią społeczności, częścią miejsca, częścią świata. Czy masz podobnie?